...

her şeyi bırakmıştım..yaratıcılığımı..iyiliğimi..gerçek aşkın varlığına olan inancımı..küçük umutlar serpiştirmiştim en ayrıntılı boşluklarıma..ve sonra o sabah uyandım..kalbimden bişeyi çıkartıp yatağın üstüne koydum o evden çıkarken..tüm gece tek bir kez bile hıçkırmadan dökülen yaşların ıslattığı yastığı arkamda bıraktım..farkındalığın sarhoş sızışlarına, insani değerlerinin ayak tabanlarına, yalanlarının 2 dudağının arkasına saklandığı seni yolun öbür tarafında bırakarak arkamı döndüm..yürümeye başladım..yol tarifini umursamadan..bilmeden görmeden yürüdüm..ilk kez hislerine güven diyerek..kaybolmadan yürüdüm..vapurda kimsenin önüne geçemediği soğukta tek başıma yıkanırken ayıldım..tam tepemde bir martı bana kaçamak bakışlar fırlatıomuş gibi geldi..gitme dedim içimden..sana gece yalvarışım gbi..nolur bunu bana yapma ben seni seviyorum diye haykırışım kadar sessizdi..sen bana ne yaptığnı farketmedğn gbi duymadın da ve martı gitti..

nefret ettim..nefret kustum..içimdeki her şeyi öylece denize bıraktm..

ve sonraki sabah yalnız yatağımda bıraktığm her şeyi buldum..kimseyle paylaşmak istemediğm bedenimi..yaratıcılığımı..iyiliğimi..ve en çok aşka olan inancımı buldum.

evet hala yalnızım..fakat bekliorm..aşkı çağırıorm..iyiliğimi paylaşıorum..ve her saniye yeni bir ben yaratıorm..işte bu nedenle iyi ki var olmuşsun..her şeye rağmen..seni, saygısızlığını ve kötüniyetini affediyorum.

kısa şiir denemesi.

özledm...

kabus?

"her geçenin bıraktığı izler duruyor her yerimde, ruhumda, bedenimde..kalıcı yara şeklinde..hepsinin isminin dövmesini yaptırıorm..ebediyete kadar hatrlamak maksadım..

bütün sırtım isimlerle dolu..kadın erkek..aile arkadaş sevgili..her köşemde farklı bir isim yazıyor..kimi büyük harflerle kimi küçük..ayağımın altında bile bikaç isim var..sanırım onlar çok hatrlamak istemediklerim..çok görmek istemediğm..ara sıra tesadüfen gözümün takıldığı hatalar..

sonra bileklerimde ilk sevgilimin ismi yazıyor..ilk acemi intihar teşebbüsüm olduğu için galiba..ona bileklerimi verdim..düşünmeden..ilk gerçek aşkımsa tam kalbimin üstünde yer alıyor..biraz arabeskçe sevmiştim onu..evet ona kalbimi adadım..ebediyete kadar ilk gerçek aşkım olarak saf temiz kalsın diye..

şah damarım mı..orası hala boş..bütün vücudumda bir ton isim var..ve gittikçe isimlere yer bulmak zorlaşıyor..biliyorum ki en son şah damarımın üstüne yazdırcağım..gömülmeden önce..ama yer gittikçe azalıyor..ya saf sevgiler bulmalıyım ve hatasız sevmeliyim ya da acilen bi adaya taşınmalıyım..çünkü henüz şah damarım için çok erken..mecburiyetten yaşamı terk etmek istemiyorum"dedim..

güldü..

"artık çok geç değil mi? keşke verdiğin sözleri tutsaydın..yarın dövmecimi aramalıyım sanırım."

ve sonra uyandım.

4maymun

bende anladım sonu yokmuş yalnızlığın..

sonu yok sonsuzu belki..

kimi kimsesi yok..

çaresizliği ise bir iç çekiş kadar yakınmış aslında..

bilemedim.

duyamadım.

göremedim.

konuşamadım.

4maymunu oynadım oyun içinde..

oyunlar yarattım..bozdum..yarattım..

bozdum..

aklımı..fikrimi..oyuncaklarımı..

bozdular..

kalbimi..

ve gittiler..bozup bozup gittiler..

geri dönmeyin dedim..gurur yaptım içten içe..

içime aktım..doldum taştım..

bağırdım..

sesim çıkmadı..

bağırdım..

sessizlik..

bağıramadan..sustum..

yankılandı duvarlarımda..

geri döndü bana..

susuşlarımı vurdum sırtıma..ruhuma..

gidecekken durdum..

ve anladım sonu yokmuş yalnızlığın..sonsuzu belki..

cırt.

sonsuz paylaşım ve sonlu vaadler ne zaman sessizleşir..

ne zaman içindekiler dışındayken, kendi içine geri döner..

bu kadar oyuısuz yalansız sözcükler, ne zaman bu kadar kaygılı ve korkulu hale dönüşür..

yine bildiğin gbi gel..

ben zamanları ayarlıyamıorm sanrm..

neysem oyum..

ne eksik ne de fazla..

biraz büyüyorum, biraz söylemiorum..

biri susarsa susup, konuşursa konuşuorum..

ama ne zaman ne yaptım da böyle oldu bilmiorm.

kanarcasına susayıp..su içmiorm da diorum..

açlıktan ölüp, ben yemek yemem de..

asla yalanım değil zaman, sadece güvensizliğm.

martı ve uçurtma 2

artık dinlenmişti..kanatlarını kıpırdatabilmeye başlamıştı..yeniden uçabileceğini biliyordu..uçurtmaya baktı..o kadar mutlu görünüordu ki..kalbini kırmak istemezdi..ama gitmeliydi..ben senin yol arkadaşın olamam, artık kendim uçabilirim nasıl diyecekti..

uçurtma ise evet çok mutluydu..uzun zaman sonra ilk kez bu kadar huzurlu..o benm yol arkadaşım..pusulam da olacak..ve asla yönümü kaybetmicem..umarım..sonra kuyruğundaki martıya baktı...endişesini görüordu..farkındaydı aslında onun içinden söylediği şeylerin..daha sıkı sarıldı..gitme dercesine..gitme dedi..sessiz sözcükler yine kendi içinde yankılandı..ona baktı..ve güldü..nasıl ve neden kaybettiğni bilmiyordu..sadece minik bir gülümseme verebildi o anda o kadar.

"uçurtma..ben biraz daha iyiyim..uçabilirim sanırım artık.." dedi martı..

"tamam, eğer hazırsan bırakıyorum şimdi seni..ve böylece yanımda uçabilirsin" diyip serbest bıraktı onu..içindeki acı ve yalancı mutlu ifadesiyle..

"ben gitmeliyim şimdi..yeniden gelicem elbet..bulucam seni merak etme"

"biliyorum bulacağını ve beklicem seni"

bu bir hoşçakaldı belki de..bunu ikiside biliyor ama bir o kadar emin olamıyordu..

"görüşürüz yol arkadaşım"diyince martı bir minik mutlu gülümseme daha geldi uçurtmadan..martının uzaklaşını izledi..gözleri dolu..bu maviliğin sonunda ne var görmek istio muydu acaba hala..hangi yöne gidecekti..kafası karıştı yine..günlerdir yemek yemediği içindir diye düşündü..açtı ve susuz..ve yine yalnız..ama en çok pusulasız..

martı ve uçurtma.

kanatlarımı çırptım..hızlı hızlı..ve daha hızlı..hızla o derin maviliğe doğru çıktım..güneş gözlerimi alıodu..aşaıya da bakamıodum..altımda deniz sonsuzcasına uzanıyordu ışık ve renk oyunlarıla..ve ben çok yüksekteydm..bakamıodum işte..korkuodum..ama en fazla ne kadar yükseğe çıkabilirim görmeliydm bunu..bu maviliğin ötesinde olan ne..ya da neden ay ile birlikte karanlık bi hal alıo..dayanmalıydım..kanat çıpışlarımı ritmik bi hale getirirsem daha az yorulurdum bu da daha fazla mesafe demekti..ama önümü göremiodum..ne yukarıyı ne de aşağıyı..yönümü de bilmiodum..zikzaklar çizio da olabilirdim..dümdüz gidio da..madem göremiorm gözlerimi kapatmak en doğrusu olacaktı..içgüdülerime güvenecektim..minik bir serçenin bile içgüdüsü vardr..kaldı ki ben bir martıyım..daha büyüğüm daha kendine güvenli..ve kapattım gözlerimi..sadece tüylerimin arasından gecen rüzgarı hissediodum..çok yorulmuştum ama değecekti buna..görecektm, anlıcaktım her şeyin nedenini..çok da susamıştım..keşke daha fazla su içseydim die düşünmekten kendimi alıkoyamıodum..dayanmalıydım ama daha fazla dayanamıodum..ne kanatlarım dayanabilirdi ne de o küçük kalbim..zaten gittikçe daha da zor oluodu nefes almak..nefes nefese kalmaktan daha öte bişeydi bu..sanki biri tüm oksijeni çekiomuş gbi..ve  en son gücümle son bir kez daha kanat çırpdım..

hayır düşüodum..hareket edemiodum, nefes alamıodum..öldüğümü bile bile en azından denedim diyebiliodum sadece..onca yüksekten suya düştüğüm zaman parçalara ayrılacak mıydım..ya da belki sadece kemiklerim kırılır..umarm çok canım yanmaz..hareket edemiorum..

ve sonra tekrar yükselmeye başladım..ama ben hareket edemiosam nasıl yükselio olabilirdim ki..

meraba dedi..

bu bir uçurtma..ayağımdan yakalamış kuyruğuyla parçalara ayrılmama sanieler kala hayatımı yeniden vermişti bana..

meraba dedi tekrar..yönümü kaybettim..belki sen bana yardım edebilirsin..ne tarafa uçmam gerektiğini söyleyebilirsin..bağlı olduğum bi ip vardı..beni seven benim de onları asla incitmediğm, yer yer sorumluluk duyduğum insanlar..ama hayallerim de var...görmek istediğm ülkeler..bugün ipimi çözdüm hayallerime gideceğim dedim..sonra yönümü kaybettim..geri de dönemiorm..ve sonra seni gördüm aşağıya düşerken..benim arkadaşım olur musun?..mesela bu derin maviliğin sonunda ne var bilio musn?daha önce hiç gördün mü? şimdi sağa mı dönmeliyim sola mı?ya da belki sadece yukarı doğru yükselmeliyim..sen ne dersin?

dinledm..en az benm kadar çok konuşup bi o kadar da fazla soru soruodu..boynumda bir pusula var dedim yeni yol arkadaşıma..sana verebilirim..böylece hiç kaybolmassın..ve bende merak ediyorum her şeyin en sonunda ne var..