karanlık budur

bir yerden başlamak lazım...ileri gerilerimden bahsettim..ileriler..adımlar..adım üstüne adımlar..hep daha ileri hep daha ileri daha çok anlatma çabası daha çok dinleme çabası daha çok öğrenme bilme açlığı..ve işte oradasın farkındalıklarınla yüzleştin...sonra gelsin kaçışlar..geriler..kabuğuna çekilmeler..susuşlar..saçmalıklar saçmalamalar..duvarlar..sessizlik..

karanlıktada müzik var aydınlıkta olduğu gibi..ama daha mı çaresiz daha mı aciz..daha mı korkak..nasıl desem daha mı yalnız....

karanlık..ben..müzik..iç çekiş kadar yakın..verdiğin nefesin nereye gittiğini bilemediğin kadar kayıp..

bir olma çabası..tutunma isteği..aidiyetsizlik..çabalama..ve yine çaresizlik..

neden bu yalnızlık...neden bu kadar yalnızsın diye sordun mu kendine..nerede hatalar..nerede farkındalık..

farkında olduğun umursadığın kadar yalnızsın işte..

bu kadar basit..

karanlık..

bir köşede ben..

diğer köşede umutlar..

başka köşede sorumluluklar..

son köşede farkındalık..

herşeyin ortasında ise sen..

hayatın içinde ama dokunamayacağım kadar uzak görebileceğim kadar yakın..

belki tutarım bile..istersem..

isteklere bakmıyor işte..
hayat bu..
çekiyor içine..

derinliklerine...

nefes alamıyorum yine..
o kadar kurduğun aidiyetlerini sırtına yükle hadi..nereye gidebileceksin ki..neyden kaçacaksın..geliyor her seferinde peşinden işte hayat..tüm köşeleriyle...