şehirella.

hep şehir ve ülke değiştiriorm..nedenlerim kimine göre karmaşık bence basit. 
hep kayboluorm..elimde harita da olmasa bir defa geçtiğim yerden yeniden geçerken "aa burası ne güzelmiş daha önce hiç görmemiştim"diyebilirm.dedim. 
yeni şehirler yeni binalar tanıyorum..bazen sadece binalara aşık oluorm ve bazen şehrin kendisine.. 

ama her seferinde defterimin yeni güzel sayfasını açıyorum.alışılmış korkular..çiçeksiz kalmama neden olanlardan.. 

tabi çekirge önce 1 ve sonra 2..ama 3? son seferinde gerçekten aşık oldum..bazı binaların önünde gözlerm bile doldu..taşlarına dokundum..denizini seyrettim saatlerce..dedim ki..ben burada yaşamalıyım.buraya ait olmalıyım..belki bi süre.. 

ve şimdi burdaym..hiç bi yerde korkmadığm kadar korkuorm..insanları bi garip..aynı dili konuşup farklı bakıolar..bakışları içlerindekinden çok farklı..bakışlarının arkasını göremiyosun..mutlu olmamak için çabalıolarmış gibi bazen..ama hep ego savaşı..bi çeşit aldım verdm ben seni yendim oyunu..kendileri de dahil olmak üzere herkesle oynuolar..işte bu insanlar asla beceremezler basit şeylerde kendilerini huzuru mutluluğu bulmayı..çünkü görmüyolar bile.. 

her şeye rağmen henüz "istanbul"a olan aşkımı bitirecek kadar tüketmeme neden olamadılar.belki bi gün..

şimdilik sadece burdaym.yaşıyorum.